Stirring Speech in the Majles: March 3, 1946
| Arash Norouzi The Mossadegh Project | February 27, 2026 |
During World War II, Iran was occupied by the United States, Russia and Britain. Per the Tripartite Treaty, they were to leave the country after the war, but when the Russian troops would not go as agreed, Iran objected.
In this speech in the Majles (Parliament), deputy Mohammad Mossadegh
called for Soviet troops to leave Iran
immediately. His impassioned, tactful words were received very enthusiastically, drawing callbacks and applause from the other members.
در طول جنگ جهانی دوم، ایران توسط ایالات متحده، روسیه و بریتانیا اشغال شد. طبق پیمان سهجانبه، آنها قرار بود پس از جنگ کشور را ترک کنند، اما وقتی نیروهای روسی طبق توافق عمل نکردند، ایران اعتراض کرد.
در این سخنرانی در مجلس، محمد مصدق، نماینده مجلس، خواستار خروج فوری نیروهای شوروی از ایران شد. سخنان پرشور و سنجیده او با شور و شوق زیادی روبرو شد و با تشویق و واکنش سایر نمایندگان روبرو شد.
Speech by Dr. Mohammad Mossadegh
14th Legislative Session •
March 3, 1946 (12 Esfand 1324)
Respected Gentlemen: I would like to draw the attention of my colleagues today to an issue that is of utmost importance for our future destiny, for our independence and integrity, and for our existence. And I call God to
witness that in today’s statements I have no motivation other than fulfilling my duty as a representative, respecting public opinion, and worrying about the future of the country.
There are only a few days left in the life of the Parliament, and unfortunately we are facing unexpected developments. If we remain silent, the opportunity may be lost and future generations may consider our silence as the greatest
betrayal.
There is no need to remind you that the Iranian nation has suffered the greatest suffering for nearly 4 years since Shahrivar 1320 [Aug.-Sept. 1942] and has endured all kinds of difficulties, deprivations, and
sacrifices due to the war operations of its great allies. Although we are a weak and peace-loving nation and did not have a direct interest in the war, we only took into account that our geographical situation required us to participate
in the destiny of our great neighbors.
We were partners and interested in helping them to win. We gave them all our vital resources. We went under the burden of the foreign army’s coercive corruption. We accepted a treaty that was a burden to our weak strength. In practice,
we fulfilled all our obligations beyond our capacity. We were deprived of its economic benefits under the pretext of war.
During all these hardships, we were happy with one hope, and that was that sooner or later the war would end and after that our great neighbors would not forget these sacrifices of ours. If they do not reward us, at least they would
consider us dear and respected for this record. They would allow us to heal our wounds with leisure in times of peace, to put our chaotic lives in order, and to provide ourselves with the comfort that weak and peace-loving nations
deserve. And if we encounter any difficulties in achieving these legitimate goals, we would resolve them with help.
We were not mistaken or exaggerated in this hope, because our allies always officially and publicly declared
that they were fighting against injustice and to protect nations from aggressors, and in the Atlantic Charter, among the sacred ideals of the future of mankind, they had assured that after the overthrow of Nazi tyranny, a peace would be
established that would ensure the means of life and internal security of all nations, and that everyone in every country would be able to live free from fear, and they had pledged that all nations of the world should cease to use terror,
whether for material or spiritual reasons.
Our neighbors explicitly promised us to observe the sacred principles of this Charter, once at the beginning of the Tripartite Alliance Treaty and again when we officially entered the war. While joining the United Nations Declaration,
they explicitly promised us. It has now been six months since the World War officially ended, and the time has come to fulfill these promises.
Of course, we did not expect that the world would become a paradise immediately after the end of the war, because we know that due to the destruction and disruption caused by the war, a period of unpleasant limbo must be passed until
the nations of the world gradually succeed in repairing the situation and healing their pains. Moreover, we certainly expected and still expect that at least politically, they would respect our integrity, sovereignty, and independence in
practice and that they would immediately put an end to all the situations that were necessary for the war operations and threatened our sovereignty.
Unfortunately, contrary to expectations, more than six months have passed since the end of the war, not only has our country’s territory not yet been evacuated from foreign forces, but they have also composed songs for us that threaten
our existence, integrity, and everything in our future. However, unpleasant situations have arisen that are leading us towards disintegration, civil wars, and fratricidal acts. They dream of a monitoring commission for us, meaning that
instead of respecting our independence, integrity, and unity, they plan guardianship and division among us.
Instead of saying goodbye to the host with gratitude and giving him a chance to rest from the fatigue of long hospitality, our dear guests are forming associations one after another and they are transferring our destinies from the
Potsdam association to the London association and from the London association to the Moscow association and from there I don’t know to which association. These associations will never end and we can’t bear to repeat them anymore.
They are now lamenting our constitution and expressing regret that if our constitution had been implemented in the section on provincial and provincial associations, Iran would have become a united country. Now they are bringing up the
issue of language and minority for us? Don’t France and Belgium have provincial and provincial associations according to their constitutions? Has anyone ever called these two countries a united country? Isn’t it true that local
languages such as Flemish and French or Breton and Cossack, etc. are spoken in these two countries? Has anyone ever raised the issue of minorities for these two countries as these languages?
Only after discussing and bargaining whether six months after the defeat of Germany or Japan, the territory of Iran should be evacuated and our government should surrender to the second party and warning it a few months ago through a
note from our Foreign Ministry to the three Allied governments that on March 2nd, the territory of Iran should be evacuated of all foreign forces, did the Soviet news agency publish a notice that would astonish and worry every Iranian!
This communiqué states:
“On February 25, during an interview with Mr. Ghavam-al-Saltaneh, the Prime Minister of Iran, the decision of the Soviet government was communicated to him, stating that the evacuation of part of the Soviet forces from the regions of Iran such as Mashhad, Shahrood and Semnan located in the east of Iran, where relative peace has been established, will begin on March 2, but the Soviet forces will remain in other regions of Iran until the situation becomes clearer.”
Here, I am forced to point out a fundamental point, which is that we consider the evacuation of Iran to be a settled and final issue because its task was determined by Chapter Five of the Tripartite Alliance Treaty, and this chapter
explicitly states that after the cessation of war, the United States will withdraw its forces from Iranian territory within a period not exceeding six months. Therefore, according to this treaty, there should not be a single foreign
soldier on Iranian territory on March 2, and stating that the evacuation will begin on March 2, and that this applies to part of Iranian territory, in no way corresponds to this definite commitment of the Soviet government.
When we say that we consider the evacuation of Iran a final issue, what we mean is that we are no longer willing to discuss or debate this issue and we cannot refrain from implementing this definitive commitment of our neighbor, friend,
and ally, which is of utmost importance to our sovereignty.
I think all gentlemen agree with me that the head of state and his entourage should have gone to Moscow to resolve other issues and if there was talk of
evacuation in their negotiations, they had no duty other than to emphasize the implementation of this commitment and they have no authority to negotiate an extension of the period or discrimination contrary to the agreement approved by
the National Assembly.
At the same time, I cannot refrain from
mentioning that eight days have passed since February 25, the day the Soviet government notified Prime Minister Ghavam of this decision, and I do not know why he did not immediately inform the National Assembly through his deputy, when I
know that the entire Iranian nation is concerned about the evacuation of the country. We expected that the head of state, given that there are only a few days left in the life of the National Assembly, would rush to inform the
representatives of the nation and not to keep such important information secret — so that after the end of the representation with a country without an assembly, one would be faced with such
unexpected headlines. The government must realize that these negligences will cost the country dearly and entail a great responsibility.
Gentlemen: I do not think that anyone in this House doubts my interest in maintaining good relations with our neighbors and avoiding any action that would jeopardize our foreign policy. You all know that I am a serious
supporter of the policy of neutrality and balance, and I have fought to maintain this policy in this House, and I am not afraid of being accused of advocating this one day and that the next. At the
same time, I have made more of an effort in recent months to prevent events that would adversely affect our relations with our large northern neighbor. My speeches, especially the recent speech that came a few days after the vote of
approval that the majority of the National Assembly gave to Mr. Ghavam as Prime Minister, in accordance with the requirements and to help improve Iran-Soviet relations, are the best evidence of my claim.
During this speech, I asked my respected colleagues to avoid any show or action that would aggravate the current situation. Now, again, I believe I want to remain steadfast in this course and not to begrudge any assistance that
may help to improve the situation. However, if today I complain about this decision of a friendly and neighboring government, it is not because I have deviated from my own point of view, God forbid, but because the
evacuation of Iran is a vital issue for us and the entire Iranian nation is dissatisfied with the survival of foreign forces in this country. And I cannot remain silent on an issue that is of great interest to all my
compatriots and I am forced to echo the voice of the Iranian nation, which has been crushed under the hardships of this war for the victory of the Allies and no longer has the strength to endure these hardships from behind
this rostrum.
I hope that our great neighbor, who boasts of supporting weak nations, will not delay any longer in answering this official trick of ours. I assure you that the Iranian nation has always desired friendship with the nations of the Soviet
Union. We desire our life and existence. We must ensure that we succeed in this friendship better. Our existence is in danger without internal security, and there is no doubt that internal security and clarification of the situation will
not be possible as long as Iranian soil is not evacuated from foreign forces. Therefore, refraining from evacuating a part of Iran on the pretext of the lack of peace there is impossible, and we do not expect such evasion from our
honorable neighbor.
In conclusion, I expect the government to consider the importance of the time and the proximity of the end of the parliament and the harm of the delay, and not to consider the practice of silence, which will have dire consequences for
the country, as permissible any longer, and to immediately inform the parliament so that before the opportunity is lost, the parliament can make useful decisions appropriate to the situation in these few days.
How will future generations judge us if we spend the last days of our lives in silence and waiting, and in the end, we surrender the country to events?
People are worried that the Prime Minister’s trip has exceeded the usual period and there has been no news of him. Their concern about these are the memories that the heads of small countries have of traveling to the capitals of large
states during the recent war. I hope these concerns are irrelevant, but since time is short and the closing date of the parliament is approaching, we may not have the opportunity to speak anymore, I am forced to express myself today as
the interpreter of the feelings of the representatives and my fellow countrymen and to announce that the negotiations of the head of state are valid only within the limits of the laws and the provisions of the treaties and any decision
that goes against this purpose will be null and void in the eyes of the Iranian nation. (Applause)
سخنرانی دکتر محمد مصدق
مجلس شورای ملی مذاکرات دوره قانونگذاری چهاردهم •
۳ مارس ۱۹۴۶
آقایان محترم: اجازه میخواهم امروز توجه همکاران خود را به یک مسئله معطوف نمایم که برای مقدرات آینده ما برای استقلال و تمامیت ما و برای موجودیت ما کمال اهمیت را دارد (صحیح است) و خدا را شاهد میگیرم که در بیانات امروزی جز ایفای وظیفه نمایندگی، جز احترام به افکار عمومی و جز نگرانی از آینده کشور محرکی ندارم (صحیح است) از عمر مجلس چند روز بیشتر باقی نمانده و ما متأسفانه مواجه با جریانات خلاف انتظاری هستیم که اگر سکوت بکنیم شاید فرصت فوت شود و آیندگان سکوت ما را بزرگترین خیانتها محسوب بدارند (صحیح است) حاجت به تذکر نیست که ملت ایران از شهریور ۱۳۲۰ قریب ۴ سال دچار بزرگترین مصائب گردیده (صحیح است) و انواع دشواریها و محرومیتها و قربانیها را به خاطر عملیات جنگی متفقین بزرگ خود تحمل نموده است (صحیح است) ما با این که یک ملت ضعیف و صلحجو هستیم و نفع مستقیمی در جنگ نداشتیم فقط و فقط به ملاحظه این که وضعیت جغرافیایی ما ایجاب میکرد که در مقدرات همسایگان بزرگ خود شریک و علاقهمند باشیم و به پیروزی آنها کمک کنیم تمام وسایل حیاتی خود را در اختیار آنها گذاشتیم در زیر بار مفاسد قهری ارتش بیگانه رفتیم (صحیح است) و پیمانی را که برای بنیه ضعیف ما کمرشکن بود قبول نمودیم (صحیح است) و در عمل تمام تعهدات خود را مافوق قوه خود اجرا کردیم (صحیح است) و از مزایای اقتصادی آن به معاذیر جنگی محروم (صحیح است) ماندیم و در طی تمام این شداید به یک امید دلخوش بودیم و آن این بود که دیر یا زود جنگ تمام میشود و پس از آن همسایگان بزرگ ما این فداکاریهای ما را فراموش نخواهند کرد و اگر پاداشی به ما ندهند لااقل به پاس این سابقه ما را عزیز و محترم خواهند شمرد (صحیح است) و مجال خواهند داد که در روزگار صلح ما هم با فراغت بال بر جراحات خود مرهمی بگذاریم و به زندگانی آشفته خود سر و سامانی بدهیم و آسایشی را که ملل ضعیف و صلحجو استحقاق دارند برای خود فراهم سازیم و اگر در حصول این مقاصد مشروع برای ما گرفتاری پیش آید در رفع آن با ما کمک خواهند کرد. ما در این امیدواری راه خطا و مبالغه نه پیموده بودیم زیرا متفقین ما همیشه رسماً و علناً اعلام میکردند که برعلیه بیدادگری و برای حفظ ملل از تجاوزکاران میجنگند و در منشور آتلانتیک جزء ایدهآلهای مقدس آینده بشر اطمینان داده بودند که پس از برانداختن ظلم و جور نازی صلحی که بتواند وسایل زندگی و امنیت داخلی تمام ملل را تأمین نماید برقرار خواهد شد و هرکس و در هر کشور خواهد توانست فارغ از ترس زندگی نماید و تعهد نموده بودند که تمام ملل دنیا خواه به علل مادی و خواه معنوی باید از استعمال ترور دست بردارند - رعایت اصول مقدس این منشور را همسایگان ما یک بار در صدر پیمان اتحاد سهجانبه و بار دیگر موقعی که ما رسماً وارد جنگ شدیم. در ضمن الحاق به اعلامیه ملل متحد به ما صریحاً وعده کردهاند. اکنون شش ماه تمام است که جنگ جهانگیر رسماً پایان یافته و موقع اجرای این مواعید فرا رسیده است. ما البته توقع نداشتیم که فوراً پس از خاتمه جنگ، دنیا بهشت برین شود زیرا میدانیم که بر اثر خرابیها و اختلالی که از جنگ حاصل شده یک دوره برزخی ناگواری را باید گذراند تا تدریجاً ملل عالم موفق به مرمت اوضاع و معالجه دردهای خود شوند اما حتماً انتظار داشتیم و داریم که لااقل از لحاظ سیاسی احترام تمامیت و حاکمیت و استقلال ما را عملاً رعایت نمایند (صحیح است) و به کلیه اوضاعی که از لوازم عملیات جنگی بود و حاکمیت ما را تهدید میکرد بلادرنگ خاتمه دهند (صحیح است) متأسفانه برخلاف انتظار اکنون بیش از شش ماه از خاتمه جنگ میگذرد نه فقط خاک کشور ما هنوز از نیروی بیگانه تخلیه نشده است بلکه نغمههایی برای ما ساز کردهاند که موجودیت و تمامیت و همه چیز آینده ما را هم تهدید میکند و برای اما اوضاع ناگواری پیش آمده است که ما را به طرف تجزیه و جنگهای داخلی و برادرکشی سوق میدهد (صحیح است) برای ما کمیسیون نظارت خواب میبینند یعنی به جای احترام استقلال و تمامیت و وحدت ما نقشه قیمومیت و تفرقه ما را میکشند (صحیح است) میهمانان گرامی ما به جای این که از صاحبخانه با اظهار امتنان خداحافظی کنند و به او مجالی بدهند از خستگی میهماننوازی طولانی بیاساید پی در پی انجمن میکنند و مقدرات ما را از انجمن پوتسدام به انجمن لندن و از انجمن لندن به انجمن مسکو و از آنجا نمیدانم که به کدام انجمن حواله مینمایند، این انجمنها انتها نخواهد داشت و ما دیگر طاقت تکرار آنها را نداریم (صحیح است) تازه برای قانون اساسی ما غمخواری میکنند و اظهار تأسف مینمایند که اگر قانون اساسی ما در قسمت انجمنهای ایالتی و ولایتی اجرا شده بود ایران به شکل یک کشور متحده درآمده بود تازه برای ما دارند موضوع زبان و اقلیت را پیش میکشند؟ مگر فرانسه و بلژیک مطابق قانون اساسیشان انجمن ایالتی و ولایتی ندارند آیا هرگز این دو کشور را کسی کشور متحده خوانده است؟ (صحیح است) مگر در این دو کشور به زبانهای محلی از قبیل زبان فلامان و زبان فرانسه و یا زبان برتن و کاسگون و غیره تکلم نمیشود آیا هرگز کسی به عنوان این زبانها برای این دو کشور موضوع اقلیت را طرح کرده است؟ (صحیح است) (ابداً) تازه بعد از بحث و چانهزدن که آیا شش ماه بعد از شکست آلمان یا ژاپن خاک ایران باید تخلیه شود و تسلیم دولت ما بشق دوم و اخطار آن چند ماه قبل به وسیله یادداشت وزارت خارجه ما به سه دولت متفق که در تاریخ دوم مارس خاک ایران باید از کلیه قوای بیگانه تخلیه شده باشد خبرگزاری شوروی ابلاغیه منتشر میکند که قرائت آن هر ایرانی را دچار شگفت و نگرانی مینماید! (صحیح است) این ابلاغیه میگوید «روز ۲۵ فوریه ضمن مصاحبه با آقای قوامالسلطنه نخستوزیر ایران تصمیم دولت شوروی به ایشان ابلاغ گردید دایر بر این که از روز دوم مارس تخلیه قسمتی از نیروی شوروی از نواحی ایران چون مشهد، شاهرود و سمنان واقع در خاور ایران که در آنجا آرامش نسبی برقرار است آغاز میشود اما نیروی شوروی در سایر نواحی ایران تا روشن شدن اوضاع باقی خواهد ماند» در اینجا من ناگزیر هستم یک نکته اساسی را تذکر بدهم و آن این است که ما تخلیه ایران را یک مسئله حل شده و مقطوع میدانیم زیرا تکلیف آن به موجب فصل پنجم پیمان اتحاد سهجانبه معین شده و این فصل صراحت دارد به این که پس از متارکه جنگ دول متحده در مدتی که زیاده از شش ماه نباشد قوای خود را از خاک ایران بیرون خواهند برد (صحیح است) بنابراین مطابق این پیمان بایستی در تاریخ دوم مارس در خاک ایران یک نفر سرباز بیگانه نباشد (صحیح است) و عنوان کردن آغاز تخلیه از روز دوم مارس آن هم نسبت به قسمتی از خاک ایران به هیچ وجه با این تعهد قطعی دولت شوروی مطابقت ندارد. (صحیح است) وقتی که میگوییم ما تخلیه ایران را یک مسئله مقطوع میدانیم مراد ما این است که ما راجع به این مسئله دیگر به هیچ وجه حاضر برای گفتوگو و مباحثه نیستم و از اجرای این تعهد قطعی همسایه و دوست و متفق خود که برای حاکمیت ما کمال اهمیت را دارد نمیتوانیم صرفنظر کنیم - گمان میکنم تمام آقایان با من هم عقیده هستند (صحیح است) که رئیس دولت و همراهان او برای حل مسائل دیگری به مسکو باید رفته باشند (صحیح است) و اگر در مذاکرات خود سخنی از تخلیه به میان آمده باشد تکلیفی جز تأکید در اجرای این تعهد نداشته (صحیح است) و اختیاری در مذاکره راجع به تمدید مدت یا تبعیض برخلاف پیمان مصوب مجلس شورای ملی ندارند (صحیح است) در عین حال نمیدانم از تذکر این نکته خودداری کنم که از روز ۲۵ فوریه یعنی روزی که دولت شوروی این تصمیم را به آقای قوام نخستوزیر ابلاغ کرده تاکنون هشت روز میگذرد و من نمیدانم چرا ایشان فوراً به وسیله قائممقام خود مجلس شورای ملی را مطلع ننموده در صورتی که میدانم تمام ملت ایران نگران تخلیه خاک کشور است ما انتظار داشتیم که رئیس دولت با توجه به این که از عمر مجلس شورای ملی چند روز بیشتر باقی نمانده در مطلع کردن نمایندگان ملت عجله میکردند (صحیح است) نه این که یک چنین اطلاع مهم را مکتوم بدارند (صحیح است) - تا بعد از خاتمه نمایندگی با یک کشور بدون مجلس مواجه با یک چنین عنوانات برخلاف انتظار بشود (صحیح است) دولت باید متوجه باشد که این غفلتها برای کشور گران تمام میشود و مستلزم یک مسئولیت بزرگی است آقایان: گمان نمیکنم، هیچ کس در این مجلس در علاقه من به حفظ روابط حسنه با همسایگان و احتراز از هرگونه عملی که سیاست خارجی ما را دچار مخاطره کند تردید داشته باشد (صحیح است) همه میدانید که من از طرفداران جدی سیاست بیطرفی و موازنه هستم و برای حفظ این سیاست در این مجلس مبارزه نمودهام (صحیح است) و از این که من را یک روز متهم به طرفداری از این و روز دیگر از آن کردهاند نهراسیدهام (صحیح است) در عین حال برای جلوگیری از پیشآمدهایی که در روابط ما با همسایه بزرگ شمالی سوء تأثیر نماید در طی ماههای اخیر بیشتر جهد بلیغ نمودهام نطقهای من مخصوصاً نطق اخیر که چند روز پس از رأی تمایلی که اکثریت مجلس شورای ملی بنا به مقتضیات و برای کمک به اصلاح روابط ایران و شوروی به نخستوزیری آقای قوام دادند بهترین شاهد مدعای من است (صحیح است) من در طی این نطق از همکاران محترم خواهش کردم از هرگونه نمایش و عملی که بر وخامت اوضاع حاضر بیفزاید احتراز نمایند (صحیح است) - اکنون باز عقیده دارم که در این رویه پایدار بمانیم و از هر مساعدتی که ممکن است به اصلاح اوضاع کمک نماید مضایقه نکنیم (صحیح است) معهذا اگر امروز من از این تصمیم دولت دوست و همسایه گله میکنم نه این است که از نظر خود خدای نخواسته عدول کردهام بلکه برای این است که تخلیه ایران برای ما یک مسئله حیاتی و تمام ملت ایران از بقای قوای خارجی در این کشور ناراضی است (صحیح است) و من نمیتوانم در یک موضوعی که مورد علاقه مفرط عموم هموطنان من است ساکت بمانم (صحیح است) و ناچارم صدای ملت ایران را که در زیر مصائب این جنگ برای پیروزی متفقین خرد شده دیگر بنیه این ناملایمات را ندارد از پشت این تریبون طنینانداز نمایم (صحیح است) امیدوارم همسایه بزرگ ما که به طرفداری از ملل ضعیفه مباهات میکند در اجابت این مسئول حقه ما بیش از این تأخیر روا ندارد (صحیح است) من اطمینان میدهم که ملت ایران همواره خواهان دوستی با ملل اتحاد جماهیر شوروی است (صحیح است) ما میل داریم حیات و موجودیت خود را تأمین کنیم تا در عمل به این دوستی بهتر موفق شویم موجودیت ما بدون امنیت داخلی در خطر است و شکی نیست امنیت داخلی و روشن شدن اوضاع مادام که خاک ایران از نیروی خارجی تخلیه نشود میسور نخواهد بود (صحیح است) بنابراین خودداری از تخلیه قسمتی از ایران به عذر برقرار نبودن آرامش در آنجا تعلیق به محال است (صحیح است) و ما از همسایه بزرگوار خود انتظار چنین طفرهای نداریم (صحیح است) در خاتمه انتظار دارم دولت اهمیت موقع و نزدیک بودن خاتمه مجلس و مضار فترت را در نظر گرفته و رویه سکوت را که برای کشور عواقب وخیم خواهد داشت بیش از این جایز ندانسته و فوراً مجلس را در جریان بگذارد (صحیح است) تا قبل از این که فرصت از دست برود مجلس بتواند در این چند روزه تصمیمات مفیدی متناسب اوضاع اتخاذ نماید (صحیح است) آیندگان درباره ما چه قضاوت خواهند کرد اگر ما روزهای اخیر عمر خود را به سکوت و انتظار بگذرانیم و در پایان آن کشور را تسلیم حوادث بنماییم مردم از این که مسافرت آقای نخستوزیر از مدت متعارف تجاوز کرده و خبری از ایشان نرسیده نگران هستند (صحیح است) نگرانی آنها از خاطرههایی است که در جنگ اخیر از مسافرت رؤسای کشورهای کوچک در پایتخت دولتهای بزرگ دارند (صحیح است) من امیدوارم این نگرانیها موضوع نداشته باشد ولی چون موقع باریک است و با نزدیک بودن موعد اختتام مجلس شاید دیگر فرصت صحبت کردن نداشته باشیم ناچار امروز خود را ترجمان احساسات آقایان نمایندگان و هموطنان خود قرار داده و اعلام نمایم (صحیح است) که مذاکرات رئیس دولت فقط در حدود قوانین موضوعه و مقرارت عهود معتبر است (صحیح است) و هر تصمیمی که خلاف این منظور باشد در نظر ملت ایران کان لم یکن خواهد بود (صحیح است) (کف زدن ممتد نمایندگان)
Related links:
Russia on Iran National Front: Mossadegh Is Opponent of USSR (1949)
Iranian Raps Red Policy — Treaty Violation Cited By Deputy | AP, March 4, 1946
AUDIO: 1953 U.S. Army Radio Drama Portrays Mossadegh as Anti-Communist
MOSSADEGH t-shirts — “If I sit silently, I have sinned”
